تبلیغات
بهداشت محیط زیست - سوراخ کردن گوش
زمین پاک و سالم=زندگی سالم

چطور گوش را سوراخ کنیم؟


این روزها مد شده است که برخی از خانم‌ها، به جای یک سوراخ و یک گوشواره، چند سوراخ در گوش‌شان ایجاد می‌کنند و چند گوشواره به آن می‌آویزند. از نظر بعضی‌ها، این مدل سوراخ‌کردن گوش زیباتر است و شیک‌تر و به‌روزتر به‌نظر می‌آید، ولی پزشکان نظر دیگری دارند. سوارخ‌کردن لاله گوش خطرناک است و بهترین مکان برای سوراخ کردن گوش همان نرمه گوش است. اگر شما دوست دارید گوش خودتان و یا دختر کوچولویتان را سوراخ کنید و بتوانید چند تا گوشواره زیبا به گوشتان بیاویزید، توصیه‌های ما را پیش از سوراخ‌کردن گوشتان بخوانید.


گوشواره کودک

نرمه گوش که همان قسمت پایینی گوش‌ است، جایی است که برای سوراخ‌کردن نشانه می‌رود تا لحظاتی بعد یک جفت گوشواره طلا در آن برق بزند. این ناحیه یکی از بهترین نواحی بدن برای آویزان‌کردن آویز و گوشواره است.

 

در این میان بسیاری از مادران که صاحب یک دختر کوچولو می‌شوند، وقتی کودک کمی بزرگ‌تر می‌شود به فکر می‌افتند که گوش کودک را سوراخ کنند.

 

در کشور ما، مرسوم است که این کار در سنین کودکی انجام شود. پیش از این وسایل مدرن امروزی وجود نداشت و با استفاده از نخ و سوزن، گوش دختربچه خانواده را سوراخ می‌کردند. ولی این روزها مادران کمتر گوش دختربچه‌شان را در خانه سوراخ می‌کنند.

برای سوراخ‌کردن گوش کودکتان،او را به مراکز درمانی مجاز که از استریل بودن وسایل و تجهیزات آن مطمئن هستید، ببرید، زیرا امکان انتقال هپاتیت، ایدز و کزاز با وسایل آلوده وجود دارد

نکته دیگری که نباید فراموش کنید، این است که پیش از سوراخ‌کردن گوش کودکتان او را حتما نزد پزشک ببرید و از او راهنمایی‌های لازم را بگیرید.

 

سوراخ‌کردن گوش در شرایط استریل، در مجموع کم‌خطر است، اما در مورد بعضی از افراد که مستعد عفونت هستند، مانند بیماران دیابتی یا افرادی که کورتون مصرف می‌کنند یا افرادی که بیماری‌هایی دارند که خونشان به راحتی منعقد نمی‌شود و احتمال خون‌ریزی در آنها بالا است یا افرادی که داروهای ضد انعقاد خون مصرف می‌کنند، ممکن است دردسرساز شود و بهتر است پزشک در این موارد نظارت دقیق داشته باشد.

 

گاهی هم دردسر

سوراخ‌کردن گوش هم مانند هر عمل دیگری عوارضی به دنبال دارد. این عوارض به شرایط بدنی شما یا دخترتان بستگی دارد.

مهم‌ترین عارضه سوراخ‌کردن گوش، عفونت است. البته اگر شما لاله گوش را پیش از سوراخ‌کردن گوش ضدعفونی کنید و در روزهای پس از سوراخ‌کردن گوش هم مرتب گوش را ضدعفونی کنید، به طور معمول گوش عفونت نمی‌کند.

 

عارضه بعدی، حساسیت به فلز گوشواره است. بیشتر افراد به طلا حساسیت ندارند، بنابراین اگر شما جزو این افراد باشید، دیگر مشکلی پیش نخواهد آمد. گاهی هم یک بافت برجسته در ناحیه نرمه گوش ایجاد می‌شود.

 

یکی دیگر از عوارض سوراخ‌کردن گوش، پارگی نرمه گوش است که در اثر آویزان کردن گوشواره‌های سنگین و یا کشیدن گوشواره به وسیله خود کودک ایجاد می‌شود.

سوراخ کردن گوش برای گوشواره

چند سوراخ، چند گوشواره

تازگی‌ها مد شده است که خانم‌ها علاوه بر سوراخ‌کردن نرمه گوش، چند سوراخ در بخش‌های دیگر لاله گوش و حتی بخش غضروفی آن ایجاد می‌کنند و چند گوشواره را به آن می‌آویزند.

 

شاید این روش سوراخ‌کردن گوش و آویختن آویز از نظر بعضی‌ها زیبا باشد، ولی خطرناک است. نباید بخش غضروفی بالای گوش را سوراخ کرد، چون در این ناحیه رگ خونی وجود ندارد و در نتیجه التهاب اطراف سوراخ ایجاد شده دیرتر بهبود پیدا می‌کند و احتمال ایجاد عفونت در اولین ماه‌های پس از سوراخ‌کردن گوش وجود دارد.

 

فراموش نکنید که بهتر است فصل‌های سرد سال مانند پاییز و زمستان را برای سوراخ‌کردن گوش انتخاب کنید، چون احتمال عفونت گوش پس از سوراخ‌کردن در ماه‌های گرم سال، بیشتر است.

اگر قصد دارید گوش‌تان را سوراخ کنید، فقط بخش نرمه گوش را سوراخ کنید و از سوراخ‌کردن لاله گوش خودداری کنید

توصیه‌های انجمن بیماری‌های کودکان

آکادمی بیماری‌های کودکان آمریکا برای پیشگیری از عفونت و سایر عوارض پس از سوراخ‌کردن گوش، توصیه‌های جالبی برای همه والدین دارد. این توصیه‌‌ها در تمامی کشور‌های دنیا مورد توجه والدین قرار گرفته و اگر به طور دقیق آنها را رعایت کنید، می‌توانید مطمئن باشید که پس از سوراخ‌کردن گوش فرزندتان مشکلی برای او پیش نخواهد آمد.

 

* کودکتان را برای سوراخ‌کردن گوش، نزد پزشک، پرستار یا تکنسین ماهر در این کار ببرید. لذا سوراخ‌کردن گوش در خانه با نخ و سوزن و به وسیله مادربزرگ‌ و یا یکی از اطرافیان کودک کاملا غیربهداشتی است.

 

* گوش پیش از سوراخ‌کردن باید با الکل یا محلول‌های مشابه کاملا ضدعفونی شود. اگر شما کودکتان را به یکی از مراکز بهداشتی برای سوراخ‌کردن گوش ببرید، کارکنان این مراکز، مواد ضدعفونی‌کننده را با غلظت مناسب، پیش از سوراخ‌کردن گوش کودک مورد استفاده قرار می‌دهند.

 

* بهتر است ابتدا از گوشواره‌ طلای ساده استفاده کنید تا از احتمال بروز واکنش حساسیتی کاسته شود. این گوشواره‌های طلای ساده، اغلب میخی شکل هستند و می‌توانید آنها را از طلافروشی‌ها تهیه کنید. بنابراین انواع گوشواره‌های میخی و نگین‌دار، که در محل سوراخ‌کردن گوش فروخته می‌شوند و اغلب از فلزات بدل ساخته شده‌اند، برای استفاده بلافاصله پس از سوراخ کردن گوش کودک مناسب نیستند.

 

سوراخ کردن گوش باید تحت شرایط استریل باشد

دکتر رضا میرنژاد، متخصص میکروب‌شناسی و استاد دانشگاه علوم پزشکی ایران می‌گوید:

«سوراخ‌کردن گوش با سوزن‌های معمولی که اغلب در منازل انجام می‌شود، می‌تواند سبب انتقال عفونت‌های خطرناک مانند هپاتیت B و C و ایدز شود.

به همین دلیل سوراخ‌کردن گوش که اغلب برای تزئین گوش با گوشواره به کار می‌رود، باید به وسیله دستگاه‌های مخصوص و با رعایت اصول بهداشتی و نکات استریل دستگاه، انجام گیرد.»

برای دختربچه تان حتما گوشواره‌ای بخرید که قفل گوشواره محکم باشد و کودک نتواند آن را خودش باز و بسته کرده و از گوشش خارج کند

6 فرمان پس از سوراخ کردن گوش

1- نرمه گوش پاره نشود: گاهی پس از سوراخ‌کردن گوش، در اثر تصادف رانندگی، زمین خوردن، ورزش‌های پر زدوخورد و یا کشیده‌شدن گوشواره طی یک بازی کودکانه، نرمه گوش پاره می‌شود. اگر چنین اتفاقی برای شما پیش آمد سریع به پزشک مراجعه کنید، پزشک نرمه گوش شما را بخیه می‌زند. خیالتان آسوده باشد که تا سه ماه دیگر، گوش دوباره ترمیم می‌شود و می‌توانید دوباره نرمه گوشتان را سوراخ کنید.

 

2- طلا، نقره یا نخ استفاده کنید: این دیگر به بدن شما بستگی دارد که به کدام‌یک از این مواد حساسیت داشته باشید. اگر به نیکل گوشواره حساسیت داشتید، به جای گوشواره بدل از گوشواره طلا استفاده کنید. اگر به طلا هم حساسیت داشتید، مدتی گوشواره را از گوشتان خارج کنید و به جای آن یک نخ بخیه را در سوراخ گوشتان گره بزنید.

 

3- کوچولوها مراقب باشند: اگر شما گوش دختربچه خردسالتان را سوراخ کرده‌اید، حتما گوشواره‌ای بخرید که قفل گوشواره محکم باشد و کودک نتواند آن را خودش باز و بسته کرده و از گوشش خارج کند. گاهی برخی از کودکان خردسال، گوشواره را از گوش خارج کرده و می‌بلعند و دچار خفگی می‌شوند.

 

4- ورزش و بازی؛ بدون گوشواره: هنگام ورزش و بازی بهتر است گوشواره‌های با آویز بلند از گوش دختربچه‌ها خارج شوند، چون گاهی به‌طور غیرعمد به وسیله هم‌سالانشان کشیده و موجب پارگی نرمه گوش کودک می‌شوند.

 

5- هنگام خواب، گوشواره را بیرون بیاورید: اگر گوشواره شما آویز بلندی دارد و یا بخش نوک تیزی دارد که هنگام خواب شما را اذیت می‌کند، باید گوشواره را هنگام خواب از گوشتان خارج کنید، زیرا این نواحی نوک تیز ممکن است زخم‌‌های فشاری یا آزردگی پوستی پشت لاله گوش را ایجاد کنند.

 

6- پس از سوراخ‌کردن گوش، مراقبت کنید: پس از سوراخ‌کردن گوش، یک حوله گرم و مرطوب روی گوشتان قرار دهید و در صورت نیاز از یک پماد آنتی‌بیوتیک بدون نسخه و یا آنتی‌بیوتیکی که پزشک تجویز می‌کند، استفاده کنید.

سوراخ کردن گوش و ۸ نکته مهم هنگام استفاده از گوشواره

 


سوراخ کردن گوش و ۸ نکته مهم هنگام استفاده از گوشواره

در میان زیور آلا ت آویزی، گوشواره ها کم خطرترین هستند، اما در شرایطی خاص حتی گوشواره ها هم خطرناک محسوب می شوند. نرمه گوش (قسمت پایین گوش) از جمله امن ترین نواحی بدن برای اتصال گوشواره هاست.

 

سوراخ کردن نرمه گوش و آویزان کردن گوشواره به آن، رسمی است که از دیر باز در فرهنگ های گوناگون برای خانم ها مرسوم بوده است. در بعضی کشورها مثل هند قرار دادن آویز در بینی نیز متداول است.

اما امروزه، بسیار دیده می شود که به تقلید از فرهنگ غرب، زیورآلاتی در نواحی مختلف بدن از جمله لب، زبان، ناف و ... قرار می گیرد. قرار دادن زیورآلات در نواحی مختلف به جز نرمه گوش بسیار خطرناک و منبع عوارض گوناگون است. زیورآلاتی که با سوراخ کردن ناحیه لب و زبان در این نواحی قرار می گیرد، بسیار خطرناک است. لب و زبان جزء بافت های بسیار پرخون بدن هستند که سوراخ کردن آن ها احتمال ایجاد خونریزی های شدید و نیز التهاب و عفونت در این نواحی را به همراه دارد. تورم های شدیدی که گاه به دنبال سوراخ کردن لب یا زبان ایجاد می شود ممکن است به بسته شدن راه های هوایی بیانجامد.

 

 

● سوراخ کردن گوش کودکان

 

نرمه گوش (قسمت گوشتی پایین گوش) از جمله امن ترین نواحی بدن برای اتصال آویز و گوشواره ها است. در بسیاری از خانواده ها مرسوم است که گوش دختر بچه ها را در سنین بسیار کم و با روش های خانگی نخ و سوزن سوراخ می کنند. اما این روش ممکن است به دلیل استریل نبودن، شخص را دچار عفونت کند. بهتر است برای سوراخ کردن گوش کودکان به مراکز درمانی مجاز که از استریل بودن وسایل و تجهیزات آن مطمئن هستیم، مراجعه کنیم، زیرا احتمال انتقال عفونت هایی مثل هپاتیت و کزاز با وسایل آلوده وجود دارد.

 

بهتر است در این مورد از پزشک کودک خود راهنمایی بخواهید. سوراخ کردن گوش در شرایط استریل، در مجموع عملی کم خطر است، اما در مورد بعضی از بیماران مثل کسانی که استعداد عفونت دارند (بیماران دیابتی یا افرادی که کورتون مصرف می کنند) و یا افرادی که احتمال خونریزی در آن ها بالا است (مثل افرادی که داروی ضدانعقاد مصرف می کنند)، بهتر است قبل از سوراخ کردن گوش، با پزشک مشورت شود.

 

 

● عوارض سوراخ کردن گوش

 

با وجودی که گوش یکی از رایج ترین نواحی بدن برای نصب آویزها است، اما سوراخ کردن گوش نیز ممکن است عوارضی را به همراه داشته باشد، از جمله این عوارض می توانیم به عفونت ها، حساسیت به فلزهای مختلف گوشواره ها، تشکیل یک بافت برجسته در ناحیه نرمه گوش و نیز پارگی گوش در اثر ضربه اشاره کنیم.

 

ایجاد چند سوراخ بر روی گوش شایع است، اما سوراخ کردن لاله گوش (قسمت غضروفی بالای گوش) خطرناک است، زیرا این منطقه غضروفی است و رگ خونی ندارد، در نتیجه التهاب اطراف سوراخ ایجاد شده دیرتر بهبود پیدا می کند و احتمال ایجاد عفونت و تاول معمولا در ماه های اول بعد از سوراخ کردن، به خصوص در ماه های گرم سال، زیاد استعلامت ایجاد این عفونت در قسمت لاله گوش، تورم دردناک، گرمی و قرمزی است که معمولا نرمه گوش را درگیر نمی کند.

 

 

● ۸ نکته مهم هنگام استفاده از گوشواره

 

۱) قبل از اقدام به سوراخ کردن گوش با پزشک مشورت کنید تا از نظر سلامت عمومی بدن مشکلی وجود نداشته باشد. در ضمن از پزشک در مورد مراکز مجاز و مطمئن برای این کار راهنمایی بخواهید.

 

۲) بعد از سوراخ کردن گوش، احتمال عفونت های سطحی نرمه گوش وجود دارد که این عفونت ها معمولا به خوبی به درمان موضعی پاسخ می دهند. بنابراین محل سوراخ شده را با یک حوله گرم و مرطوب کمپرس کنید و در صورت نیاز از یک پماد آنتی بیوتیک استفاده کنید.

 

 

۳) از گوشواره های سنگین به مدت طولانی استفاده نکنید، زیرا این گوشواره ها ممکن است سوراخ گوش را گشاد و حتی پاره کنند و نرمه گوشه را به دو قسمت تقسیم کنند.

 

۴) اگر پشت (گل میخ) گوشواره شما بلند است یا گوشواره شما قسمت نوک تیزی دارد که در هنگام خواب شما را اذیت می کند، باید گوشواره خود را هنگام خواب خارج کنید، زیرا این نواحی نوک تیز ممکن است زخم های فشاری یا آزردگی های پوست قسمت پشتی لاله گوش را ایجاد کنند.

 

 

۵) اگر کودک کم سن و سال شما گوشواره دارد، مراقب باشید که قفل گوشواره اش محکم باشد و کودک نتواند خودش آن را باز و بسته کند، زیرا در این صورت ممکن است کودک گوشواره اش را از گوش خارج کرده، آن را به دهان ببرد و ببلعد که خطر خفگی وجود دارد.

 

۶) هنگام انجام ورزش های پُر برخورد بهتر است گوشواره ها از گوش خارج شوند، زیرا احتمال پارگی گوش در اثر کشیده شدن گوشواره ها به هنگام ضربه وجود دارد.

 

 

۷) یکی از عوارض شایع استفاده از گوشواره ها، حساسیت پوستی به فلزهایی است که گوشواره از آن ساخته شده است. این حساسیت ها به صورت خارش، قرمزی و التهاب دیده می شود. معمولا افراد به گوشواره هایی از جنس نیکل حساسیت دارند، اما حساسیت به طلا و یا نقره نیز گزارش شده است.

می توانید دنبال زیورآلاتی بگردید که روی آن ها برچسب "بدون نیکل" یا "ضدحساسیت" خورده باشد، یا این که زیورآلاتی از جنس استیل ضدزنگ یا طلای سفید یا طلای زرد بخرید.

 

برای برطرف شدن حساسیت، بهتر است گوشواره خود را عوض کنید و اگر مشکل برطرف نشد، شاید لازم باشد مدتی گوشواره را از گوش خود خارج کنید.

 

 

۸) پاره شدن نرمه گوش سوراخ شده در اثر ضربه یکی از عوارض شایع است. ممکن است در اثر تصادف رانندگی، افتادن، نزاع ورزش های پُربرخورد و یا کشیده شدن یک گوشواره به صورت تصادفی نرمه گوش پاره شود. اگر چنین اتفاقی افتاد، ظرف حداکثر ۲۴ ساعت به پزشک مراجعه کنید. پزشک این ناحیه را بخیه می زند و محل پاره شده معمولا در مدت سه ماه ترمیم می شود. بعد از این زمان می توان نرمه گوش را مجددا سوراخ کرد.

 

 

 

● گوشواره ارزان قیمت نخرید!

 

همه ما عاشق خرید وسایل ارزان قیمت هستیم، ولی اگر می خواهید گوشواره بخرید، بهتر است پول بیشتری برای آن در نظر بگیرید.

طبق تحقیقات آکادمی امراض پوستی آمریکا، محققان انواع مختلفی از گوشواره های ارزان قیمت را امتحان کردند و دریافتند بیش از یک سوم آن ها دارای فلز نیکل هستند. وجود این فلز، باعث ایجاد آلرژی های پوستی می شود که اثراتی مانند ورم کردن، قرمز شدن و خارش به همراه دارد.

 

 

تحقیقات نشان داده که وجود نیکل در گوشواره ها خطر ابتلا به اگزما در دست ها را نیز بالا می برد، البته برای کسانی که به نیکل حساسیت دارند، این وضعیت با خشکی و قرمزی روی پوست شروع می شود و ممکن است با پیشرفت این نوع حساسیت، پوست دردناک، ترک خورده و خشک شود.

 

اگر متوجه چنین علایمی شدید، می توانید با زدن پماد یا کرم هیدروکورتیزن یک درصد روی محل، آن را درمان و حتما گوشواره های تان را بلافاصله از گوش تان خارج کنید.

 

 

اگر بعد از ۳ تا ۵ روز همچنان این علایم بدتر شدند، با وجود این که گوشواره های تان را استفاده نمی کردید، به یک پزشک متخصص پوست مراجعه کنید.

  -------------- ----------- -----------
صفحات
نویسندگان
برچسب ها
نظر سنجی
آیابرای نویسندگی و طراحی وتشکیل انجمن می توانید دست دوستی داده و با ماهمکاری کنید؟



دیگر موارد
تعداد مطالب :
تعداد نویسندگان :
آخرین بروز رسانی :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
بازدید کل :
آخرین بازدید :

Google

در این وبلاگ
در كل اینترنت
 ------------------------------------------

برای نمایش تصاویر گالری كلیك كنید


دریافت كد گالری عكس در وب

-------------------- -------------- --- تماس با ما ------------------------ ---------------------------
 ------------------------
weblogbartar.ir
weblogbartar.ir
------------------ -------------------------




------------------------------
Google

در این وبلاگ
در كل اینترنت
------------------------------------
-------------------------------- ------------------------------- -----------------------------

بهداشت محیط زیست

-----------------------------

بهداشت محیط زیست

------------------------------ --------------------------------
--------------------------
--------------------------------- تماس با ما ------------------------