تبلیغات
بهداشت محیط زیست - ششها
زمین پاک و سالم=زندگی سالم
شش ها
شش ها دو کیسه یا توده اسفنجی قابل ارتجاع می باشند که در قفسه سینه جای دارند. رنگ آن خاکستری یا قرمز است. روی آن را پرده ای به نام جنب می پوشاند. شکل این عضو هرمی است که قاعده آن پائین و راس آن بالا است. دیافراگم قفسه سینه را از شکم جدا می سازد.
وزن شش ها در حدود ۹۰۰ تا ۱۲۰۰ گرم است. ریه راست از ریه چپ بزرگ تر است. ریه راست دارای ۳ لب و ریه چپ ۲ لب دارد. کوچک بودن ریه چپ به علت جایگزینی قلب در سمت چپ سینه است. کیسه هوائی کوچکترین واحد ساختمانی ریه است و تبادل گازی در این محل انجام می شود. کیسه هوائی را عروق زیادی احاطه کرده است و کیسه از یک ردیف بافت پوش سنگ فرشی ساخته شده است. حدود ۲ میلیون کیسه هوائی داریم. دو شبکه خونی

 دستگاه تنفس

 

کار دستگاه تنفس وارد نمودن اکسیژن به بدن و خارج نمودن دی اکسید کربن از بدن است. هوا از راه بینی و دهان وارد شش ها می شود.

 

اندام های تنفسی:

 از بینی، نای، نایژه ها، شش ها و کیسه هوایی تشکیل شده است. نای در قسمت جلوی گردن و در زیر انگشتان به صورت قطعه قطعه و سخت حس می شود. رسیدن اکسیژن به بدن اهمیت فراوانی دارد.

هوا برای رسیدن به شش ها راه پر پیچ و خمی را طی می کند. در اطراف لوله هایی که هوا از داخل آنها عبور می کند موها و مواد چسبنده ای وجود دارد که در هنگام کشیدن نفس، گرد و غبار و مواد زاید به وسیله موها و آن مواد چسبنده گرفته شده و هوای پاکیزه به شش ها می رسد.

اکسیژن هوایی از راه شش ها وارد خون می شود. خون، اکسیژن را به همه سلول های بدن می رساند و دی اکسید کربن تولید شده را از آنها پس می گیرد. این گاز همراه خون به شش ها باز می گردد و با هوا از شش ها خارج می شود. (مدل دستگاه تنفس ص 86 کتاب)

 

بینی:

راه عبور هواست و در آن ماده چسبنده و موهای ریزی وجود دارد که گرد و غبار هوا را می گیرد و هوای تمیز را وارد بدن می کند. رگ های خونی که در جدار بینی قرار دارند موجب گرم شدن هوا می شود.

 

نای:

هوا پس از عبور از بینی به این قسمت وارد می شود نای به دو قسمت تقسیم می شود و نایژه ها را به وجود می آورد. بهتر است با بینی تنفس کنیم.

 

شش ها:

 اندام های اصلی تنفس هستند. هر نایژه به یکی از شش ها وارد می شود و به بخش های کوچک تری تقسیم می شود که در انتهای این بخش ها کیسه هوا وجود دارد و اطراف آن دارای مویرگ است. اکسیژن هوا از راه مویرگ وارد خون می شود و این خون همان خونی است که به طرف چپ قلب می رود به اندام ها می رسد.

 

 

 

پرسش های بخش 11

 پاسخ صحیح را با علامت × مشخص کنید.

1- مواد غذایی و اکسیژن توسط چه چیزی به سلول بدن می رسد؟

کلیه ها       

 قلب          

خون           

شش ها     

 

2- اندام اصلی تنفس کدام است؟

بینی         

 نای           

شش         

کیسه هوایی         

3- سلول های مغز بیش از چند دقیقه بدون اکسیژن نمی توانند زنده بمانند؟

5 دقیقه      

10 دقیقه    

1 روز          

3 دقیقه      

 

4- مایع زرد رنگ خون چه نام دارد؟

گلبول سفید           

گلبول قرمز             

پلاسما       

آب   

 

5- کیسه هوایی در کدام قسمت بدن است؟

قلب           

 معده         

کلیه           

شش        

 

6- چرا تنفس با بینی بهتر از تنفس با دهان است؟

چون بینی هوا را گرم می کند         

چون بینی هوا را پاکیزه می کند      

چون بینی هوا را مرطوب می کند    

هر سه مورد          

 

 

 

سوالات تشریحی:

 به پرسش های زیر پاسخ کامل دهید؟

1- کار کیسه های هوایی را در دستگاه تنفس شرح دهید:

اکسیژن از راه دیواره کیسه های هوایی وارد مویرگ ها می شود و از آنجا همراه با خون به قلب می رود.

 

2- چرا نباید با دهان نفس بکشیم؟

زیرا گر دو غبار هوایی که از راه شش ها وارد می شود گرفته نشده.

 

3- کار کدام قسمت از دستگاه تنفس مهم تر است؟ چرا؟

کار شش ها، زیرا در این اندام ها اکسیژن وارد خون می شود و دی اکسید کربن با هوای بازدم از بدن خارج می شود.

 

4 - از هر گازی چه نوع سوختی به وجود می آید؟

دی اکسید کربن.

 

5- چرا در بدن ما دی اکسیدکربن تولید می شود؟

مواد غذایی در سلول ها می سوزند و گاز دی اکسیدکربن تولید می شود.

 

6- اکسیژن چگونه به اندام های بدن می رسد؟

به وسیله گلبول های قرمز خون

 

7- آیا در هنگام فعالیت، موادغذایی بیشتر مصرف می شوند؟ چرا؟

بله، زیرا غذای بیشتری در خون می سوزد تا انرژی کافی برای اندام ها ایجاد می شود. به همین دلیل همیشه پس از فعالیت زیاد، احساس گرسنگی می کنیم.

 

8- کدامیک از موادی که بدن دفع می کند از راه بینی و دهان خارج می شود؟

گاز دی اکسیدکربن

 

9- چرا هنگام فعالیت ورزشی تعداد حرکات تنفسی افزایش می یابد؟

چون فعالیت باعث می شود تا سلول ها به اکسیژن بیشتری نیاز داشته باشند.

ریه را خون رسانی می کنند. شبکه تنفسی ـ شبکه تغذیه ای ]
 
 

شُش یا جگر سفید یکی از اعضای دستگاه تنفس در بعضی جانوران است.

در شش‌ها گلبول‌های قرمز خون اکسیژن را دریافت می‌کنند و به سایر سلول‌های بدن می‌رسانند.

ریه‌ها به شکل نیمه مخروطی هستند و قسمت‌های طرفی حفره سینه را پر می کنند. قاعده ریه‌ها روی پرده دیافراگم (عضله ای که حفره سینه و حفره شکم را از هم جدا می کند) قرار گرفته و قله ریه‌ها مجاور دنده اول است. ریه کودکان صورتی رنگ است ولی ریه بزرگسالان به علت ذرات ذغال وارد شده از راه تنفس خاکستری رنگ می باشد.

ریه راست از ۳ قطعه (لوب) و ریه چپ از ۲ قطعه (لوب) تشکیل شده است. نایژک‌ها در ریه‌ها به گویچه‌های هوایی کوچکی به نام آلوئول ختم می شوند. آلوئول‌ها دارای مویرگ‌های فراوانی هستند و تعویض اکسیژن هوا با دی اکسید کربن خون داخل این حفره‌ها انجام می شود. به نامهای ریه راست و چپ که هر ریه از دو یا سه لوب تشکیل شده است . هوا از طریق نای و نایژه وارد ریه می‌شود . خون از طریق شریانهای ریوی وارد شش شده و از طریق ورید ریوی خون اکسیژن دار خارج می‌شود .

بیماری‌های شش [ویرایش]

  • آمبولی ریه
  • آمفیزم (آمفیزم)
  • سل
  • آسم
  • ادم ریه
  • عملکرد طبیعی ریه و پاتوفیزیولوژی بیماری ریوی

     

    سیستم تنفسی

    سیستم تنفسی از ارگانها و بافتهای مختلفی جهت کمک به نفس کشیدن تشکیل شده است. قسمتهای مختلف این سیستم متشکل  است از مجاری هوایی، ریه ها و عروق متصل به آن و عضلات تنفسی می باشد.

    شکل الف) موقعیت ساختار تنفسی را در بدن نشان می دهد.شکل ب) تصویر بزرگ شده مجاری هوایی، آلوئول ها و مویرگهاست. شک ج)موقعیت فضای تبادل گازی بین مویرگها و آلوئولها را نشان می دهد.

     

    مجاری هوایی

    مجاری هوایی لوله هایی هستند که هوای غنی از اکسیژن  را به ریه های شما حمل می کنند و دی اکسید کربن را که یک گاز زائد است را از ریه خارج می کند.مجاری هوایی شامل:

    ·        بینی و قسمتهای عبوری هوا که حفره های بینی نامیده می شوند

    ·        دهان

    ·        حنجره

    ·        لوله هایی به نام تراشه و شاخه های آن

    هوا ابتدا از طریق بینی یا دهان وارد بدن شده و بدین طریق گرم و مرطوب می شود (هوای سرد و خشک می تواند باعث تحریک ریه ها می شود) سپس هوا از قسمت حنجره عبور می کند و به نای و قسمتهای پایین تر می رود.نای سپس به دو شاخه تقسیم می شود و وارد ریه ها می شود.

    هنگام بلع دریچه ای از یک نوع بافت نازک به نام اپی گلوت  روی دهانه نای را می پوشاند. این دریچه از ورود غذا و نوشیدنی به داخل ریه ها جلو گیری می کند.

    به جز دهان و قسمتهایی از بینی تمام مجاری هوایی از پرزهای مخصوصی به نام سیلیا دارند که توسط موکوس چسبناکی پوشیده شده اند. سیلیا جرم ها و ذرات خارجی  که در با هوای تنفسی می خواهند وارد ریه ها شوند را به دام می اندازد.

    این پرزهای ظریف ذرات را به سمت بینی یا دهان جاروب می کنند. در آنجا این ذرات بلعیده شده و یا به صورت سرفه یا عطسه از بدن خارج می شوند.موهای بینی و همچنین بزاق دهان درات ئ جرم ها را به دام می اندازند.

    ریه ها و عروق خونی

    ریه ها و عروق خونی متصل به آن اکسیژن را به بدن حمل می کنند و در اکسید کربن را از بدن خارج می سازند. ریه ها در دو طرف داخل قفسه سینه قرار دارند و داخل قفسه سینه را پر می کنند. ریه سمت چپ به جهت قرارگیری قلب در سمت چپ کمی از ریه سمت راست کوچکتر است.

    در داخل ریه ها ، برونش به هزاران ساخه کوچکتر و نازکتر به نام برونشیول تقسیم می شود. این لوله های انتهایی به کیسه های کوچک هوایی به نام آلوئول ختم می شوند.

    هریک از این کیسه های هوایی از لایه توری مانند تز عروق خونی به نام شبکه مویرگی پوشیده شده است. مورگها به شبکه سرخرگها . سیاهرگ ها متصل هستند و خون از درونها آنها جریان پیدا می کند.

    سرخرگ ریوی و شاخه هایش خون غنی از دی اکسید کربن (و کمی اکسیژن) را به مویرگهییکه کیسه های هوایی را احاطه کرده اسند می برد. داخل کیسه های هوایی، دی اکسید کربن از خون خارج و وارد هوای کیسه می شود. اکسیژن از داخل هوای موجود در ریه به داخل خون جابجا می شود.

    خون غنی از اکسیژن از طریق سیاهرگ ریوی و شاخه هایش به داخل قلب وارد می شود. قبل خوت غنی از اکسیژن را به همه جای بدن پمپ می کند.

    ریه ها به 5 قسمت اصلی به نام لوب تقسیم می شوند.برخی از افراد به علت بیماری مجبورند تحت عمل جراحی قرار گرفته و یک لوی ریه ایشان برداشته شود ولی این افراد با بقیه لوب های ریوی می توانند همچنان به خوبی تنفس کنند.

    عضلات بکار گرفته شده در تنفس

    عضلات مجاور ریه ها با انقباض و انبساطشان به تنفس کمک می کنند.این عضلات شاملقسمت های زیر است:

    دیافراگم

    عضلات بین دنده ای

    عضلات شکمی

    عضلات ناحیه گردن

    دیافراگم عضله گنبدی شکلی است که در قسمت پایینی ریه ها قرار دارد. این عضله فضا داخل قفسه سینه را از حفره شکم جدا می کند. دیافراگم عضله اصلی تنفسی است.

    عضلات بین دنده ای همانطور که از نامشان بر می آید در بین فاصله دنده ها قرار دارند. این عضلات نیز نقس مهمی در عمل تنفس ایفا می کنند.

    پایین دیافراگم عضلات شکم قرار دارند. در تنفس های سریع ( مثلا در طول فعالیتهای جسمانی) این عضلات در بازدم کمک می کنند.

    عضلات ناحیه شانه و گردن در زمانی که سایر عضلات تنفس به خوبی کار نکنند یا بیماری ریوی باع اختلال تنفس شود، در انجام دم کمک می کنند.

     

    چه چیزی تنفس را کنترل می کند

    یک مرکز کنترل تنفسی در قسمت کف مغز عمل تنفس را کنترل می کند. این مرکز به طور پیوسته سیگنالهایی را به طرف نخاع و اعصاب عضلات تنفسی ارسال می کند.

    این سیگنالها از اقباض و انبساط عضلات تنفسی به طور منظم مراقبت می کند.وضعیت روحی نیز می تواند روی وضعیت نفسی تاثیر گذار باشد.برای مثال، احساس ترس یا عصبانیت می تواند الگوی تنفسی را تحت تاثیر قرار دهد.

    تنفس بسته به اینکه وضعیت فعالیت بدن و همچنین هوای پیرامون چگونه باشد تغییر می کند.مثلا" وقتی ما فعالیت فیزکی انجام می دهیم احتیاج به تنفس بیشتری داریم.در مقابل، بدن به میزان هوای تنفسی محدود است اگر هوا محتوی محرک ها و سموم باشد.

    برای تطبیق وضعیت تنفسی با تغییرات نیازها بدن دارای گیرنده های متعددی در مغز، عروق خونی، عضلات و ریه ها می باشد.

    گیرنده های موجود در مغز و دو سرخ رگ بزرگ به نام کاروتید و آئورتسطح دی اکسید کربن و اکسیژن را در خون شناسایی می کنند و تعداد تنفس را بر اساس نیاز بدن تغییر می دهند.

    گیرنده ها در مجاری هوایی محرک های ریه را شناسایی می کنند. گیرنده ها می توانند باعث تحریک عطسه و سرفه شوند. در افراد مبتلا به آسم، گیرنده ها باعث انقباض عضلات اطراف مجاری هوایی در ریه ها می شوند.

    گیرنده ها در کیسه های هوایی(آلوئول ها)تجمع مایع در بافت ریه را شناسایی می کنند.این گیرنده ها باعث تند و سطحی شدن تنفس می شود.

    گیرنده های موجود در مفاصل و عضلات حرکات دست ها و پاها را شناسایی می کند.این گیرنده ها ممکن است در هنگام فعالیتهای فیزیکی در افزایش تعداد تنفس نقش داشته باشند.

     

    هنگام تنفس چه اتفاقی می افتد

    دم

    وقتی هوا را با تنفس به داخل سینه می کشیم، عضله دیافراگم منقبض شده و به پایین حرکت می کند.این امر باعث افزایش فضای داخل قفسه سینه شده و در نتیجه ریه ها باز می شوند.عضلات بین دنده ای نیز به بازتر شدن فضای داخل قفسه سینه کمک می کنند. در هنگام دم این عضلات دیواره قفسه سینه را به سمت بالا و خارج می کشند.

    وقتی ریه ها باز و منبسط شدند، هوا از زریق بینی و دهان به داخل ریه ها کشیده می شود. هوا از نای عبور کرده پایین می آید و وارد ریه ها می شود. پس از عبور از مجاری هوایی باریکتر هوا سرانجام به آلوئولها و ساهای هوایی می رسو و وارد آنها می شود.

    از دیواره بسیار نازک کیسه های هوایی اکسیژن از هوا جدا شده و وارد شبکه مویرگی مجاور می شود.پروتین های سلولهای قرمز خونی به نام هموگلوبین به انتقال اکسیژن ازکیسه هوایی به خون کمک می کنند.(اکسیژن به طور خاصی به هموگلوبین کشش دارد)

    در همین زمان، دی اکسید کربن از مویرگها به ساکهای هوایی آزاد می شوند.این گاز قبلا از طریق جریان خون از سمت راست قلب و از طریق سرخرگ ریوی آورده شده است.

    خون غنی شده از اکسیژن در ریه ها از طریق شبکه مویرگی جمع آوری شده و سیاه رگ ریوی را تشکیل می دهد. خون غنی شده از اکسیژن از طریق این رگ وارد قسمت چپ قلب می شود.سمت چپ قلب خون را به بقیه قسمت های بدن پمپ می کند. جایی که اکسیژن خون عوق را ترک کرده و وارد بافتهای اطراف می شود.

    بازدم

    وقتی هوا را از داخل سینه خارج می کنیم، عضله دیافراگم شل شده و به سمت بالا و داخل قفسه سینه حرکت می کند.عضلات بین دنده ای نیز شل شده و حجم داخل قفسه سیته کوپک تز می شود.

    وقتی قفسه سینه کوچکتر شد، هوای غنی شده از دی اکسید کربنبا فشار از ریه ها و نای و سپس از بینی یا دهان خارج خواهد شدبازدم یا همان بیرون دادن هوا از سینه نیاز به تلاشی ندارد مگر اینکه بیمری ریوی وجود داشته باشد و یا در حال انجام فعالیت فیزیکی باشید. وقتی عضلات شکمی منقبض شد دیافراگم به طرف مقابل ریه رانده می شود.این رانده شدن باعث خروج سریع هوا از ریه ها می شود.

     

    بیماریهای ریوی

    مراحل متعددی در انجام عمل تنفس دخیل هستند. اگر جراحت، بیماری یا عوامل دیگری بر این مراحل تاثیر بگذارند شما ممکن است در تنفس با مشکل مواجهه شوید.

    برای مثال پرزهای ظریفی که مجاری هوایی فوقانی را مفروش می کنند ممکن است ذرات ریزی که با هوای تنفسی وارد می شوند را نتوانند به دام بیندازند.این جرم ها ممکنن است باعث عفونت در برونشها(برونشیت) یا قسمتهای عمقی تر ریه (پنومونی ) شود. عفونتها باعث تجمع موکوس و/یا مایعات شده و باعث تنگ شدن مجاری هوایی می شوند و سختی عبور جریان هوا از این مجاری می شود.

    اگر مبتلا به آسم هستید استنشاق موادی که احیانا به آن حساس هستید می تواند باعث تشدید تنگی مجاری هوایی شود. این امر باعث سختی هوا در ورود و خروج از ریه ها می شود.

    استعمال سیگار یا هوای آلوده به مدت طولانی می تواند به مجاری و کیسه های هوایی صدمه بزند.این اتفاق منتهی به وضعیتی به نام بیماری انسدادی ریه یا همان COPD می شود. COPD از عبور طبیعی جریان هوا از مجاری تنفسی ممانعت می کند و تبادلات گازی در کیسه های هوایی مشکل می کند.

    یک مرحله با اهمیت ازعمل تنفس حرکت دیافراگم و سایر عضلات قفسه سینه، گردن و شکم است.این حرکات عمل دم و بازدم را امکان پذیر می کند.اعصابی که از مغر خارج شده و به این عضلات می رسند کنترل این حرکات را برعهده دارند. آسیب به این اعصاب در قسمتهای بالایی طناب نخاعی می تواند باعث توقف تنفس شود مگر اینکه به صورت مصنوعی با یک دستگاه به تنفس فرد کمک کنیم.( این وسیله ونتیلاتور یا رسپیراتور نامیده می شود)

    جریان مستمر خون در عروق کوپک خونی که اطراف کیسه هوایی را احاطه کرده است حیاتی می باشد.بی تحرکی طولانی یا جراحی می تواند باعث لخته شدن خون (آمبولی ریوی) و انسداد سرخ رگ ریوی شود. این مسئله باعث کاهش یا توقف خون در عروق کوچک ریوی شده و اختلال در تبادلات گازی ایجاد کند.

    نکات

    ریه در قفسه سینه عضویست که بدن توسط آن اکسیژن هوا را می گیرد و به کمک آن دی اکسید کربن را که تجمع آن در بدن می تواند خطرناک باشد از بدن خارج می سازد.

    سیستم تنفسی از گروهی از اندامها و بافتها تشکیل شده است که در تنفس کمک می کنند. قسمتهای اصلی این سیستم مجاری هوایی، ریه ها ، عروق خونی متصل به آن و عضلات می باشند که ما را قادر به عمل تنفس می سازند.

    ·        مجاری هوایی لوله هایی هستند که هوای پر اکسیژن را به ریه ها وارد و دی اکسید کربن را از ریه ها خارج می کنند.

    ·        ریه ها و عروق خونی آن اکسیژن را به بدن وارد و دی اکسید کربن را خارج می کنند.

    ·    عضلات مجاور ریه ها با انقباض و شل شدن به تنفس کمک می کنند.این عضلات مشتملند بر دیافراگم، عضلات بین دنده ای، عضلات شکمی و عضلات ناحیه گردن و شانه

    با عمل دم دیافراگم و عضلات بین دنده ای منقبض شده و با افزودن به حجم قفسه سینه منجر به باز شدن ری ها می شوند. وقتی ریه باز شد هوا از طریق بینی و دهات به داخل ریه کشیده می شود.هوا از مجاری هوایی عبور کرده و به کیسه های هوایی می رسد.

    در کیسه های هوایی، اکسیژن از هوا به خون ریه ها وارد می شود. در همین زمان دی اکسید کربن از خون ریه و هوای کیسه های هوایی آزاد می شود. عروق خونی  خون پر اکسیژن را به سایر قسمتهای بدن می رساند.

    در بازدم ذیافراگم و عضلات بین دنده ا ی شل شده و حجم داخل قفسه سینه را کم می کند. وقتی فضای داخل قفسه سینه کوچک تر شد هوای غنی از دی اکسید کربن با فشار از ریه ها ، مجاری تنفسی و سپس دهان و بینی خارج می شود.

    عمل تنفس توسط قاعده مغز و گیرنده هایی که در مغز، عروق خونی، عضلات و ریه ها قرار دارند کنترل می شود.این گیرنده ها برای انطباق وضعیت بدن با تغییرات مختلف ضروری می باشند.

    تنفس دارای مراحل مختلفی می باشد . اگر هریک از این مراحل در اثر جراحت، بیماری یا عوامل دیگر دچار اختلال شود در تنفس مشکل بوجود می آید.

     

    آسیب ریوی شیمیایی

    در تماس با گاز خردل احتمال آسیب دیدگی در تمام قسمتهای دستگاه تنفس وجود دارد لذا این آسیب می تواند چهره های مختلفی از علائم بیماری را از خود بروز بدهد. میزان آسیب در تماس با گاز خردل بستگی به علل مختلفی از جمله درجه حرارت هوا، غلظت گاز خردل استنشاق شده، مدت طمان قرار گرفتن در معرض گاز و همینطور تفاوتهای فردی و ژنتیک افراد دارد. هر چه درجه حرارت و رطوبت هوا بالاتر باشد و مدت زمان تماس با گاز خردل طولانی تر باشد میزان آسیب دیدگی بیشتر است.

    از طرف دیگر چه بسا دو فرد در یک زمان و در شرایط یکسان در معرض گاز خردل قرار گیرند ولی به لحاظ تفاوتهای فردی آنها میزان آسیب وارده متفاوت خواهد بود.

    کلیه مخاط پوشاننده دستگاه تنفس فوقانی و تختانی می توانند در معرض آسیب دیدگی قرار بگیرند. در قسمتهای فوقانی دستگاه تنفس، بینی و سینوسها می توانند دچار مشکل شوند که در این حالت کاهش حس بویایی روی داده و به علت از کار افتادن مژکهای داخل این مجاری سینوزیتهای مکرر روی می دهد.

    در حنجره به علت آسیب دیدن سطوح مخاطی و طنابهای صوتی، گرفتگی صدا روی می دهد.

    در نای آسیب های ایجاد شده پس از ترمیم باعث تنگ شدن مجرا می شود. این نواحی ترمیم شده چون خاصیت ارتجاعی نای طبیعی را ندارند، باعث می گردند که عمل عبور هوا از داخل مجاری تنفسی به راحتی صورت نگیرد. از طرف دیگر مخاط پوشاننده مجاری نیز ضخیم گردیده و باعث کاهش قطر داخلی مجاری تنفسی و در نتیجه اشکال در تنفس می گردند.

    در کیسه های هوایی نیز جدار ما بین کیسه ها ملتهب شده در نتیجه جدار کیسه های هوایی کلفت تر می شود. این عمل باعث افزایش ضخامت سطح پوشاننده کیسه ها شده در نتیجه تبادل گازها کاهش می یابد.

    از طرف دیگر در کلیه سطوح مخاطی آسیب دیده افزایش ترشح مخاط داریم که خود باعث چسبندگی و اختلال در عبور هوا از مجاری و سرفه می شود.

    عوارض مزمن ایجاد شده که در بالا به آنها اشاره شد در الزاما به طور کامل و در همه افراد مواجهه یافته با گاز خردل دیده نمی شود به همین علت با تنوعی از بیماریهای مختلف و شدتهای متفاوت در این افراد مواجه می باشیم. این بیماریها شامل بیماریهای انسداد مزمن ریوی، برونشیت مزمن، فیبروز ریه، درجاتی از حساسیت ریه ، برونشکتازی و تنگی در نای و نایژه های اصلی می باشند

شش ها

  -------------- ----------- -----------
صفحات
نویسندگان
برچسب ها
نظر سنجی
آیابرای نویسندگی و طراحی وتشکیل انجمن می توانید دست دوستی داده و با ماهمکاری کنید؟



دیگر موارد
تعداد مطالب :
تعداد نویسندگان :
آخرین بروز رسانی :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
بازدید کل :
آخرین بازدید :

Google

در این وبلاگ
در كل اینترنت
 ------------------------------------------

برای نمایش تصاویر گالری كلیك كنید


دریافت كد گالری عكس در وب

-------------------- -------------- --- تماس با ما ------------------------ ---------------------------
 ------------------------
weblogbartar.ir
weblogbartar.ir
------------------ -------------------------




------------------------------
Google

در این وبلاگ
در كل اینترنت
------------------------------------
-------------------------------- ------------------------------- -----------------------------

بهداشت محیط زیست

-----------------------------

بهداشت محیط زیست

------------------------------ --------------------------------
--------------------------
--------------------------------- تماس با ما ------------------------