تبلیغات
بهداشت محیط زیست - اوتیسم
زمین پاک و سالم=زندگی سالم
اوتیسم چیست؟
 معلق میان جنین و جهان، انگار پا به دنیا گذاشته باشی، اما از رَحِم مادر دل نكنده باشی؛ نه... نه... خودت هم نمی‌دانی... لبخندها را می‌بینی و خنده را نمی‌خوانی، كلمات را می‌شنوی و معانی را نمی‌فهمی و در خود می‌مانی، می‌مانی، می‌مانی... تا كسی بگوید اوتیسم داری... آنگاه پدر و مادر، هر دو، با هم، در هم می‌شكنند؛ به خود می‌آیند.

می‌گردند دنبال جواب این سوال كه حالا چه باید كرد. هر چه باشد، هر طور باشی، بند دلشان، گوشه جگرشان، ضلعی از زندگی‌شان تویی... تو. تو كه در اصلی‌ترین اصل این دنیا مشكل داری: دنیای خارج از ذهن تو، دنیای ارتباط است.

اوتیسم چیست؟

اوتیسم یا درخودماندگی، اختلالی شایع میان پسران و درصدی كمتر از آنها در دختران است؛ در برخی نقاط جهان پیش از 18 ماهگی كودك می‌‌توان وجود آن را تشخیص داد؛ اما در ایران، نشانه‌های آن علائم مختل شده از رشد طبیعی مغز را در زمینه‌های ارتباط كلامی و تعامل اجتماعی و همچنین در حیطه رفتارهای خاص، خیلی بیش از هجده ماهگی، یعنی نزدیك به سه سالگی كودك هویدا می‌كند.

دلایل اصلی شكل‌گیری آن هنوز بدرستی شناخته نشده. رفتارهای پرخاشگرانه حتی در حد خودآزاری ، عادات و تیك‌های تكرارشونده، دلبستگی به اشیا، حساسیت‌های شدید بینایی، بویایی، شنوایی و... از همه مهم‌تر عقب‌ماندگی تحلیل و تفسیر اجتماعی از سوی مغز، در بسیاری از مبتلایان به اوتیسم با شدت و حدتی متفاوت عارض است.

جستجوی متهم

بسیاری از دانشمندان سال‌هاست تلاش می‌كنند كه با بررسی گزینه‌های متعدد، متهم اصلی بروز اوتیسم یا عوامل مؤثر در پدیداری آن را بیابند.

به عنوان مثال مطالعات صورت گرفته از سوی برخی محققان در سوئد نشان داده كودكان پنج ساله‌ای كه علاقه بسیار به راه رفتن با قسمت جلوی پا دارند بیشتر به عقب‌ماندگی ذهنی مبتلا می‌شوند.

آنها در نتیجه مطالعات خود گفته‌اند 40 درصد كودكان اوتیسمی شركت داده شده در تحقیق، به راه رفتن با پنجه پا تمایل داشته‌اند.

در واقع، این شیوه راه رفتن در كودكان كاری طبیعی محسوب می‌شود؛ آنچه آن را متمایز می‌كند همزمانی با نارسایی‌ها و آسیب‌های مغزی همچون فلج مغزی، تأخیر و اختلال در تكلم و در یك كلام همزمانی نشانه‌های دیگر ابتلا به اوتیسم بوده است.

تازه‌ترین تحقیق نیز حاكی از شناسایی چند ژن جهش یافته دخیل در بروز اوتیسم است كه پژوهندگان آن معتقدند به رغم دستیابی به نتایج مفید، این جهش‌ها درصد بالایی را شامل نمی‌شود.

برخی نیز بررسی‌های بیوشیمیایی را مبنای كار خود كرده‌اند. برای نمونه مطالعات برخی از این گروه‌ها نشان می‌دهد كه در یك‌سوم این بیماران میزان سروتونین پلاسما زیادتر از حدی است كه باید باشد.

تلاش برای شناخت نوروآناتومیك بیماری اوتیسم نیز از دیگر فعالیت‌ها در این زمینه به شمار می‌رود؛ چنان كه برخی محققان دریافته‌اند اندازه دور سر كودكان مبتلا به اوتیسم از ده تا دوازده ماهگی شروع به رشد می‌كند و ماده خاكستری و ماده سفید نیمكره مخ طی دو سالگی بزرگ‌تر از حد معمول در كودكان سالم به نظر می‌رسد. آنها در بررسی‌های خود حجم لوب‌های گیجگاهی، پس سری و آهیانه‌ای را نیز همراه با افزایش حجم یافته‌اند.بررسی عوامل خانوادگی، اجتماعی و حتی روانی هم در این میان حائز اهمیت بوده است.

بارداری یعنی احتیاط

دوران بارداری، دورانی‌ است كه باید با مراقبت‌های بسیار طی شود. هر حادثه، بیماری، تغییر حال، حتی نوع رژیم غذایی می‌تواند بر جنین اثراتی بگذارد و با عوارض عمیقا ماندگار همراه شده، سبب اختلال در روند رشد و تكامل انسان یا بخش‌هایی از بدن او شود. با این حال، هنوز كاملا معلوم نیست كه آیا اوتیسم نیز یكی از اختلالات مربوط به كاستی مراقبتی از سوی والدین است یا خیر؛ هرچند كه برخی، گمانه‌های اتهامی خود را مستقیما با شرایط دوره بارداری مرتبط می‌دانند.

تلاش‌های ماشینی و انسانی

با همه این احوال، گرچه بتازگی یك شركت ساخت ربات، از ساخت ربات‌هایی هوشمند خبر داده كه به منظور بهبود كودكان اوتیسمی طراحی شده ‌است، حقیقت این است كه روشی كارآمدتر از توانبخشی، هنوز برای درمان كامل اوتیسم به ذهن پژوهندگان و متخصصان نرسیده است.

برنامه‌های توانبخشی از معاینه كودك توسط روانپزشكان اطفال و متخصصان مغز و اعصاب شروع شده، با بررسی درجات اختلال و سپس طی‌كردن دوره‌های گفتاردرمانی و تقویت مهارت‌های مختل شده كودك زیر نظر مربیان ادامه می‌یابد.

اگر با كودكی مبتلا به اوتیسم سر و كار دارید، پیش از هر چیز لازم است آگاهی خود را درباره آن افزایش دهید. (جام جم - ضمیمه چاردیواری)

ارتباط سن والدین و اوتیسم در كودكان
تحقیقات بین‌المللی نشان می‌دهد كه بالا بودن سن پدر یا مادر خطر تولد نوزادان دچار اوتیسم را افزایش می‌دهد.

به گزارش فارس، پژوهشگران دانماركی طی تحقیقاتی دریافتند كه خطر تولد نوزادان دچار اوتیسم در والدینی كه سن یكی از آنها بالای 35 سال باشد، زیاد است.

اگر یكی از والدین بین 38 تا 39 سال داشته، صرف‌نظر از این‌كه مرد یا زن باشد، این خطر به یك اندازه وجود دارد كه نوزاد آنها دچار اوتیسم شود.

براساس این تحقیقات، احتمال ابتلای نوزاد به اوتیسم نزد این والدین نسبت به آنهایی كه كمتر از 35 سال دارند، 27 درصد بیشتر است. اوتیسم نوعی اختلال مغزی است كه با رفتارهای ارتباطی، كلامی غیرطبیعی مشخص می‌شود. علائم این اختلال تا پیش از 3 سالگی بروز می‌كند و در پسران شایع‌تر از دختران است.پژوهشگران آمریکایی در بررسی های خود کشف کردند که جهش های ژنتیکی غیر ارثی می توانند در خصوص بعضی از موارد بیماری اوتیسم توضیح دهند.

به گزارش مهر، محققان مرکز مطالعات کودکان دانشگاه ییل به نتایج جدیدی در مورد پایه های بیولوژیکی اختلال اوتیسم دست یافتند که دختران را نسبت به این بیماری نفوذپذیر می کند.

بررسی های این دانشمندان نشان می دهد که جهش های ژنتیکی غیر ارثی می تواند در خصوص حدود 2 درصد از موارد ابتلا به اوتیسم به ویژه در دختران توضیح دهد.

در آمریکا از هر 110 کودک در حدود 1 کودک به اختلال اوتیسم مبتلا است. این سندروم، یک اختلال نوروتوسعه ای است که موجب مشکلاتی در ارتباطات، تعاملات اجتماعی و بروز رفتارهای تکرار و درون گرایی می شود.

این محققان با استفاده از تکنیک ویژه ای که می تواند تکثیر و یا حذف یک یا چند بخش DNA را نشان دهد DNA نمونه های خون هزار خانواده سالم که تنها یکی از کودکان آنها مبتلا به اوتیسم بود را مورد بررسی قرار دادند.

این تکثیر و یا حذف را CNV (گوناگونی در تعداد کپی ها) می نامند. این نتایج نشان داد که هرچند بعضی از CNV ها بخش های طبیعی ژنوم انسان هستند، اما در کودکان اوتیست نسبت به کودکان سالم تعداد CNV های جدید بیشتری وجود داشت سپس این دانشمندان مناطق مرتبط با این جهش های ژنتیکی نادر را مورد بررسی قرار دادند و دریافتند که این جهش ها بیشتر بر روی کروموزم های 7، 15، 16، 17 و نورکسین 1 قرار گرفته اند.

محاسبات این تیم نشان داد که 130 تا 234 منطقه CNV وجود دارد که می توانند با اوتیسم ارتباط داشته باشند.

این دانشمندان همچنین دریافتند که بازوی بلند کروموزم 7 ، منطقه ای که با سندروم ویلیام در ارتباط است می تواند عامل بروز اوتیسم نیز باشد.

به گفته این پژوهشگران، در کودکان متاثر از اوتیسم در این منطقه کروموزمی، تکثیر DNA دیده می شود.

این مسئله نشان می دهد که تکثیر و یا تکرار DNA می تواند با اجتماعی گریزی که یکی از ویژگی های اوتیسم است ارتباط داشته باشد.

اوتیسم و جهانی مملو از اضطراب
اوتیسم یا درخودماندگی به یك اختلال یا ناتوانی در رشد عصبی اتلاق می‌شود كه در قالب عدم توانایی‌ در برقراری تعاملات و ارتباطات اجتماعی و رفتارهای‌ محدود و تكراری بروز می‌كند. اوتیسم در كودكان شایع‌تر بوده و پیش از 3 سالگی علائم آن در كودك ظاهر می‌شود. برای‌ افراد مبتلا به اوتیسم، جهان مملو‌ از افراد، مكان‌ها و حوادثی است كه باعث اضطراب آنها می‌شود. در این افراد، تفكر و برقراری ارتباط با دیگران، شركت در محافل عمومی و اجتماعی دشوار است. معمولا از هر 1000 كودك، یك تا 2 نفر به اوتیسم مبتلا می‌شود و در سال‌های اخیر، این آمار در حال افزایش بوده است كه البته بالا رفتن این آمار می‌تواند به دلیل تشخیص‌ موارد بیشتر و آگاهی دقیق از عوامل ایجاد‌كننده آن باشد. علائم بیماری اوتیسم معمولا حدود 2 سالگی‌ كودك توسط والدین شناسایی می‌شود. این علائم رفته‌رفته گسترش می‌یابد؛ هرچند برخی‌ كودكان ابتدا رشد طبیعی‌ دارند و ناگهان دچار این علائم می‌شوند.

اوتیسم با تغییر چگونگی ارتباط سلول‌های عصبی و سیناپس‌ها، روی پردازش اطلاعات در مغز تاثیر می‌گذارد. كودكان مبتلا به اوتیسم نسبت به سایر كودكان، دنیای‌ متفاوتی را تجربه می‌كنند. صحبت كردن با دیگران و ابراز احساسات برای ‌چنین كودكی بسیار دشوار است. این‌گونه كودكان در خود فرو رفته و بدون حمایت‌های ‌اجتماعی قادر به برقراری ارتباط نیستند. این افراد نسبت به اتفاقاتی كه اطرافشان می‌افتد، به گونه‌ای غیرعادی عكس‌العمل نشان می‌دهند. به عنوان مثال صداهای ‌عادی ممكن است چنان برای چنین فردی آزاردهنده باشد كه گوش‌هایش‌ را با دستش بگیرد. دست زدن به آنها حتی ‌به آرامی ‌ممكن است باعث ناراحتی ‌آنها شود. از سوی‌ دیگر، كودكان مبتلا به اوتیسم، در ارتباط واژه‌ها و معانی‌ آنها دچار مشكل هستند.

به عبارتی تصور كنید بفهمید مادرتان چه می‌گوید؛ ولی معنای‌ دقیق لغاتی‌ را كه بیان می‌كند، بدرستی نمی‌دانید. این حالت با مشكل عدم توانایی ابراز خود در این گونه كودكان، دشوارتر و خسته‌كننده‌تر می‌شود.

كودكان مبتلا به اوتیسم، تمایلی به تغییر كارهای ‌روزمره خود ندارند و ممكن است دست‌های خود را بارها به هم زده و كلماتی را تكرار كنند یا شلوغی راه بیندازند یا ساعت‌ها در تنهایی خود با یك اسباب‌بازی خاص بازی كنند. به عبارتی آنها دوست دارند طبق یك برنامه همیشگی رفتار كنند و از تغییر دادن وسایل آنها از جای ثابت خود ناراحت می‌شوند. انجام رفتارهایی چون جنبش یا چرخیدن یا حركات پرخاشگرانه‌ای ‌چون گاز گرفتن، از دسته رفتارهایی است كه ممكن است از یك كودك مبتلا به اوتیسم سر بزند. این افراد نسبت به صدا زدن نامشان عكس‌العملی از خود نشان نمی‌دهند و معمولا با سایر افراد ارتباط چشمی برقرار نمی‌كنند.

آنها در تعبیر و تفسیر افكار و احساسات دیگران دچار مشكل هستند؛ چراكه با علائم و نشانه‌های اجتماعی مانند علائم ظاهری صورت و آهنگ صداها بیگانه‌اند و چون رابطه چشمی ‌با افراد ندارند، نمی‌توانند رفتار مناسبی را با توجه به علائم چهره‌ای از خود نشان دهند. این كودكان نسبت به كودكان همسن و سال خود دیرتر شروع به صحبت می‌كنند.

كودكان مبتلا به اوتیسم، بیشتر از سایر كودكان در معرض خطر بالای‌ ابتلا به بیماری‌هایی چون سندروم عقب‌ماندگی ذهنی‌، رشد تومورهای مغزی، حملات صرعی، ناتوانی‌‌های یادگیری و اختلال كاهش تمركز قرار دارند. حدود 20 تا 30 درصد از كودكان مبتلا به اوتیسم در زمان بزرگسالی مبتلا به صرع می‌شوند. در نقطه مقابل آنها، افراد مبتلا به شیزوفرنی‌ نیز رفتارهایی ‌مانند افراد مبتلا به اوتیسم از خود بروز می‌دهند. با این تفاوت كه علائم بیماری تا اواخر دوران نوجوانی یا اوایل بزرگسالی‌ خود را نشان نمی‌دهند. در اوتیسم، فرد مبتلا هذیان و توهم ندارد؛ ولی در شیزوفرنی بسیار دیده می‌شود.

درواقع افراد مبتلا به اوتیسم در 3 زمینه دشواری در برقراری‌ روابط، تعاملات و تصویرسازی اجتماعی دچار مشكل هستند.

به طور كلی‌ ویژگی‌های اوتیسم در هر فرد متفاوت است؛ ولی این 3 اختلال، از شایع‌ترین زمینه‌های مشكل‌ساز این بیماری به شمار می‌روند كه حدود سه‌چهارم افراد مبتلا به اوتیسم با آن دست به گریبانند.

اوتیسم با تغییر چگونگی ارتباط سلول‌های عصبی و سیناپس‌ها، روی پردازش اطلاعات در مغز تاثیر می‌گذارد. تحقیقات گسترده‌ای در زمینه شناسایی علت اصلی اوتیسم صورت گرفته است. برخی تحقیقات بی‌نظمی‌هایی را در مناطقی از مغز این افراد یافته‌اند. برخی حاكی از وجود مقدار غیرعادی سروتونین و سایر انتقال‌دهنده‌های ‌عصبی در مغز است. این ناهنجاری‌ها به این موضوع اشاره دارند كه اوتیسم می‌تواند بر اثر اختلال در رشد عادی‌ مغز در اوایل دوران رشد جنینی ایجاد شده باشد كه ناشی از نقایص ژن‌هایی است كه رشد مغزی ‌را كنترل كرده و ارتباط سلول‌های مغزی‌ را با دیگر سلول‌ها تنظیم می‌كند؛ ولی در این میان همیشه نقش ژنتیك پررنگ‌تر بوده است.

دشواری‌ در برقراری روابط اجتماعی: افراد مبتلا به اوتیسم با ‌زبان بدن یا body language بیگانه‌اند. این افراد با زبان كلامی و غیركلامی مشكل دارند. بسیاری از آنها، فهم زبان تحت‌الفظی‌ را ندارند و تصور می‌كنند منظور مردم از چیزی كه می‌گویند دقیقا همان چیزی است كه به زبان می‌آورند و به دلیل عدم آگاهی از جنبه‌های دیگر انتقال مفاهیم، قادر به فهم كامل حرف‌های دیگران نیستند. كودكان مبتلا به اوتیسم در استفاده و فهم علائم ظاهری و آهنگ صدا، جوك‌ها و طعنه‌ها و عبارات و جملات معمول كه معنای‌ دیگری را می‌رسانند، دچار مشكل هستند.

در این گروه، افراد مبتلا به اوتیسم یا اصلا حرف نمی‌زنند یا عبارات محدودی را بیان می‌كنند. افراد معمولی مهارت‌های ‌زبانی خوبی ‌دارند؛ ولی این افراد رد و بدل شدن مكالمات بین فردی را دشوار می‌دانند و به همین دلیل مدام  حرف‌های گوینده را تكرار می‌كنند یا مدام درباره علایق خود حرف می‌زنند.

دشواری در تعاملات اجتماعی: اجتماعی شدن به طور طبیعی ایجاد نمی‌شود؛ بلكه نیاز به یادگیری دارد. افراد مبتلا به اوتیسم درخصوص تعاملات اجتماعی، در تشخیص و فهم احساسات و عواطف افراد و ابراز عواطف خود دچار مشكل هستند كه این كار از لحاظ اجتماعی برای آنها دشوارتر است. آنها قادر به درك قوانین اجتماعی‌ نوشته نشده‌ای كه ما حتی بدون فكر كردن به آنها انجام می‌دهیم، نیستند. به طور مثال ممكن است خیلی نزدیك به فردی ‌بایستند یا گفتگو با فردی‌ را درخصوص موضوعی‌ نامناسب آغاز كنند. آنها ممكن است به خاطر عدم شناسایی‌ عواطف دیگران، افرادی بی‌عاطفه تلقی ‌شوند. بیشتر ترجیح می‌دهند تنها باشند و از فعالیت‌های گروهی و جمع‌های ‌دوستانه دوری می‌كنند و معمولا رفتارهای ‌عجیب و نامناسبی از آنها سر می‌زند و بیان احساسات، عواطف و نیازها برایشان دشوار است. مشكلاتی كه در تعاملات اجتماعی در سر راه افراد مبتلا به اوتیسم وجود دارد، باعث می‌شود روابط دوستانه خوبی‌ نداشته باشند یا در صورت تمایل در برقراری رابطه با افراد دیگر، راه آن را نمی‌دانند.

دشواری در تصویرسازی اجتماعی: ما معمولا در فهمیدن آنچه دیگران می‌دانند، مشكل داریم یا حدس زدن آنچه دیگران به آن فكر می‌كنند، برای ‌ما دشوار است؛ ولی‌ تصویرسازی‌های ‌اجتماعی به ما كمك می‌كند كه رفتارهای ‌افراد را حدس زده و پیش‌بینی‌ كنیم و به ما امكان می‌دهد موقعیت‌های خارج از عملكردهای‌ روزانه خود را تصور كنیم. افراد مبتلا به اوتیسم كه در این زمینه دچار اختلال هستند، در فهم و تعبیر افكار، احساسات و اعمال سایر افراد، در پیش‌بینی اتفاقات، درك مفهوم خطر، در مشاركت در فعالیت‌ها و بازی‌های تخیلی، در آمادگی برای تغییر و برنامه‌ریزی‌ برای آینده و در كنار آمدن با موقعیت‌های جدید و ناآشنا دچار مشكل هستند، البته دشواری در تصویرسازی اجتماعی را نباید با عدم توانایی تصویرسازی اشتباه گرفت؛ به طوری كه حتی بسیاری‌ از افراد مبتلا به اوتیسم بسیار خلاق هستند و بسیاری از نویسندگان، موسیقیدانان و هنرمندان جهان جزو افراد مبتلا به این بیماری بوده‌اند.

عوامل اصلی درخودماندگی

تحقیقات گسترده‌ای در زمینه شناسایی علت اصلی اوتیسم صورت گرفته است. برخی تحقیقات بی‌نظمی‌هایی را در مناطقی از مغز این افراد یافته‌اند. برخی حاكی از وجود مقدار غیرعادی سروتونین و سایر انتقال‌دهنده‌های ‌عصبی در مغز است. این ناهنجاری‌ها به این موضوع اشاره دارند كه اوتیسم می‌تواند بر اثر اختلال در رشد عادی‌ مغز در اوایل دوران رشد جنینی ایجاد شده باشد كه ناشی از نقایص ژن‌هایی است كه رشد مغزی ‌را كنترل كرده و ارتباط سلول‌های مغزی‌ را با دیگر سلول‌ها تنظیم می‌كند؛ ولی در این میان همیشه نقش ژنتیك پررنگ‌تر بوده است.

پیش از این تحقیقات نشان داده بودند كه در دوقلوهایی كه یكی‌ از آنها دچار اوتیسم است، احتمال ابتلای‌ قل دیگر حدود 90 درصد است. در برخی موارد هم مشاهده شده كه والدین و برخی از اقوام فرد مبتلا به اوتیسم، دارای اختلالات خفیفی در مهارت‌های ‌اجتماعی و ارتباطی بوده‌اند. درواقع تحقیقات اخیری‌ كه صورت گرفته است، جهش‌های ‌4 ژن را در افراد مبتلا به اوتیسم نشان داده كه می‌تواند از علل اصلی بروز این بیماری‌ باشد.

همچنین محققان بر این باورند كه عوامل محیطی‌ چون آلودگی هوا، عفونت‌های ویروسی و سایر موارد نیز ممكن است در بروز اوتیسم نقش داشته باشند. سن بالای والدین بخصوص پدر، خونریزی، استفاده از داروهای روان‌درمانی در دوران بارداری نیز می‌تواند از علل پرخطر باشد.

ویژگی‌های اصلی در مبتلایان به اوتیسم

انجام اعمال تكراری: جهان از منظر این افراد بسیار پیچیده و غیرقابل پیش‌بینی است و ترجیح می‌دهند اعمال ثابتی را انجام دهند تا بتوانند رخداد آن را پیش‌بینی كنند. این كارهای تكراری و روزمره می‌تواند شامل رفتن یك مسیر ثابت از خانه به مدرسه یا محل كار یا خوردن غذای یكسانی در وعده غذایی، تكان دادن مداوم بدن، چرخش سر، قرار دادن اشیا روی یك خط، عدم علاقه به تغییر دكوراسیون محیط اطراف، بازی كردن با یك اسباب‌بازی، بازی خاص یا تماشای ‌یك برنامه تلویزیونی خاص و آسیب رساندن به خود از طریق فرو كردن چیزی‌ در چشم، گاز گرفتن دست و آویزان كردن سر باشد. آنها دوست دارند برای‌ انجام كاری، همان روشی را انجام دهند كه قبلا نتیجه خوبی داده است و تمایلی به تغییر در زندگی و عقاید خود ندارند.

حساسیت حسی: افراد مبتلا به اوتیسم، معمولا نوعی حساسیت حسی را تجربه می‌كنند و این حالت ممكن است در یك یا 5 حس بینایی، شنوایی، بویایی، لامسه و چشایی مشاهده شود. حال این حساسیت ممكن است بیش از حد یا كمتر از حد معمول باشد. به عنوان مثال ممكن است صداهای پس‌زمینه‌ای این افراد را آزار دهد كه دیگران حتی متوجه آنها هم نمی‌شوند. این حساسیت باعث اضطراب و حتی بروز دردهای جسمانی در آنها می‌شود. آنانی كه حساسیت‌شان كم است، امكان دارد درد یا دماهای بالا را حس نكنند. برخی تكان خورده و دست‌های خود را برای ایجاد حس به هم می‌زنند تا به برقراری تعادل و كنار آمدن با استرس ایجاد شده در خود كمك كنند.

علایق خاص: بسیاری از افراد مبتلا به اوتیسم، از علایق خاصی برخوردارند كه از سنین نسبتا پایین در آنها به وجود می‌آید. این علایق در طول زمان تغییرپذیر بوده و می‌تواند شامل كارهای هنری، موسیقی و كارهای كامپیوتری باشد. برخی از این علاقه‌ها نیز ممكن است عجیب باشد، مثلا علاقه به جمع كردن زباله.

ناتوانی در یادگیری: این بخش از اختلال در افراد مبتلا به اوتیسم در جنبه‌های زندگی فرد تاثیر می‌گذارد؛ ولی درجه این ناتوانی در افراد متفاوت است و برخی حتی می‌توانند به طور مستقل به زندگی خود ادامه دهند؛ ولی برخی افراد وابسته‌ای هستند.

راهكارهای درمانی

درواقع هیچ درمانی برای این بیماری وجود ندارد و به عبارت بهتر هیچ درمان خاصی كه بتوان برای هر فرد به كار برد، وجود ندارد؛ ولی پزشكان و درمانگران می‌توانند به افراد اوتیسمی كمك كنند تا بر بسیاری از این اختلالات غلبه نمایند. هرچه این علائم زودتر شناسایی شود، درمان موثرتر خواهد بود. این راهكارهای درمانی در هر فرد متفاوت است. درمان‌های ایده‌آل شامل تركیبی از درمان‌ها و مداخلاتی است كه به بهبود علائم بیماری می‌انجامد.

درمان‌های رفتاری و ارتباطی: در این درمان، برنامه‌هایی برای بهبود وضعیت اجتماعی، زبانی و رفتاری فرد مبتلا به اوتیسم در دستور كار قرار می‌گیرد. برخی برنامه‌ها نیز روی كاهش مشكلات رفتاری و آموزش مهارت‌های جدید تمركز دارند. سایر برنامه‌ها نیز شامل آموزش به كودكان مبنی بر چگونگی رفتار در موقعیت‌های اجتماعی و چگونگی ارتباط با سایر افراد جامعه است. با این راهكارها، كودكان می‌آموزند كه در مواجهه با این اختلال چگونه رفتار كنند.

درمان‌های آموزشی: كودكان مبتلا به اوتیسم به برنامه‌های آموزشی واكنش خوبی نشان می‌دهند. این برنامه‌ها شامل فعالیت‌های ‌مختلفی جهت مهارت‌های ‌اجتماعی، ارتباطی و رفتاری است.

درمان‌های دارویی: هیچ دارویی قادر به بهبود علائم اوتیسم نیست؛ بلكه داروهای خاصی ‌هستند كه به كنترل علائم كمك می‌كند. از داروهای ضدافسردگی برای بهبود اضطراب افراد و درمان مشكلات شدید رفتاری استفاده می‌شود.

علاوه بر درمان‌های ذكر شده، برخی درمان‌های خلاقانه مانند موسیقی‌درمانی، هنردرمانی و تلفیقی از حواس است. استفاده از رژیم‌های خاص غذایی مانند پرهیز از غذاهای حساسیت‌زا مانند غذای بدون گلوتن و عاری از خمیر ترش و نیز پرهیز از مكمل‌های غذایی چون انواع ویتامین‌ها نیز در بهبود علائم موثر است. با اعمال این راهكارها، افراد و كودكان مبتلا به اوتیسم می‌توانند به زندگی عادی خود در جامعه ادامه دهند.

توانایی‌های مرا جدی بگیرید!

با توجه به علائمی كه برای‌ بیماران مبتلا به اوتیسم ذكر كردیم، شاید تصور كنید این افراد، ناتوان و ازكارافتاده هستند؛ ولی بعكس بسیاری از محققان بر این باورند كه شماری‌ از مبتلایان به اوتیسم توانایی‌هایی دارند كه شاید بهتر از سایر افراد عادی عمل كند و می‌توان گفت این از امتیازهای بیماری اوتیسم به شمار می‌رود. این مساله، جنجال‌های زیادی‌ را به پا كرد؛ به طوری كه برخی تحقیقات حاكی از پایین بودن IQ افراد مبتلا به اوتیسم است.

كودكان مبتلا به اوتیسم نسبت به سایر كودكان دنیای‌ متفاوتی را تجربه می‌كنند. این‌گونه كودكان در خود فرو رفته و بدون حمایت‌های ‌اجتماعی قادر به برقراری ارتباط نیستند

سایر تحقیقات خبر از توانایی‌های شناختی و تمركز قوی روی جزییات و حساسیت در فعالیت‌های موسیقایی دارد. این توانایی‌ها را می‌توان در حافظه، طراحی و حل معما ذكر كرد. توانایی تمركز روی جزئیات در افراد مبتلا به اوتیسم موردی است كه به عنوان یك توانایی مهم به شمار می‌رود؛ به طوری كه می‌توانند این كار را سریع‌تر و با دقت بیشتری انجام دهند. این تمركز در تصاویر و طراحی و نیز در زمینه موسیقی و تشخیص نت‌های موسیقی توسط افراد مبتلا به اوتیسم به كار می‌رود. این افراد در طراحی‌های سه‌بعدی بهتر از دیگران عمل می‌كنند.

تصویربرداری‌های مغزی‌ كه از این افراد به دست آمده، تفاوت‌های عصب شناختی را كه باعث بروز این توانایی‌ها می‌شود، نشان می‌دهد. این تصویربرداری‌ها، دلیل این توانایی‌ها را این می‌داند كه افراد مبتلا به اوتیسم در زمان انجام چنین فعالیت‌هایی، توانایی بیشتری را از مناطق بصری ذهن می‌گیرند. آنها حتی از این مناطق برای پردازش افكار خود استفاده می‌كنند و حتی در پاسخ دادن به سوالات IQ از بخش‌های بصری مغز خود بهره‌ می‌برند.

با این كه مبتلایان به اوتیسم از بسیاری اختلالات رفتاری و اجتماعی و ارتباطی رنج می‌برند، ولی بسیاری از آنها توانایی‌هایی دارند كه شاید در سایر افراد عادی مشاهده نشود. بسیاری از مهندسان باهوش و خبره و نابغه‌های موسیقی و هنرمندانی كه قادر به انجام بسیاری از كارهای روزمره خود به‌تنهایی نیستند و حتی نمی‌توانند صحبت و ابراز عقیده كنند، جزو مبتلایان به اوتیسم هستند.

این افراد تنها به كمك نیاز دارند تا با راهكارهای درمانی كه اشاره كردیم، بتوانند كیفیت زندگی خود را بهبود بخشیده و به زندگی عادی بازگردند.

برای تشخیص زود هنگام اوتیسم، گوش به زنگ باشید

به گفته محققان، در صورتی كه اوتیسم در مراحل اولیه شروع علائم شناسایی شود، راحت‌تر قابل پیشگیری‌ و درمان خواهد بود و این امر مستلزم آگاهی دقیق از علائمی است كه ممكن است برای اولین بار با آن روبه‌رو شده باشید. اگر این علائم را در كودك خود دیدید، حتما با یك پزشك مشورت كنید:

كودك تا یك سالگی، صداهای خاصی را به زبان نمی‌آورد و اشارات و حركات خاصی از خود نشان نمی‌دهد.

تا 16 ماهگی كلمه خاصی را بیان نمی‌كند.

تا 2 سالگی حتی 2 كلمه را به هم متصل نمی‌كند.

- به اسم خود واكنش نشان نمی‌دهد.

- در مهارت‌های اجتماعی و زبانی مشكل دارند.

- ارتباط چشمی‌كمی دارد.

- در ظاهر، نحوه بازی با اسباب‌بازی‌هایش را نمی‌داند.

- اسباب‌بازی‌ها و وسایلش را روی یك خط مرتب می‌كند.

- به اسباب‌بازی یا وسیله‌های خاص دل می‌بندد.

- نمی‌خندد و گاها از نظر شنوایی دچار اختلال است.

این علائم، تنها دسته‌ای از علائم به شمار می‌روند و از سویی مشاهده اینها در یك كودك حتما نشانه ابتلا به اوتیسم نیست. تنها به خاطر داشته باشید كه در صورت مشاهده یك یا چند علامت فوق باید با پزشك مشورت كنید.

خطر ابتلا به اوتیسم در پسران 4 برابر دختران است. برخی دلایل محققان در این خصوص شامل تفاوت‌های ژنتیكی بین این دو جنس است. از سویی در افراد مبتلا به اوتیسم، درصد ابتلای دختران به اختلالات یادگیری بیش از پسران است و به حدود 2برابر می‌رسد. علاوه بر این عوامل محیطی و اجتماعی هم در تفاوت در توانایی دو جنس مختلف تاثیر دارد.

نقش معماری در درمان بیماری اوتیسم
ضربه بسیار دردناكی خواهد بود هنگامی كه پدر و مادری متوجه شوند فرزندشان مبتلا به بیماری اسرارآمیز اوتیسم است. والدین بچه‌های اوتیسم غمگین و نگران از آینده فرزند خود هستند، چون متاسفانه این بیماری روحی مهارت‌های كلامی و غیركلامی، تكامل اجتماعی كودك را آسیب‌پذیر كرده و او را با دنیای خارج بیگانه می‌كند. متاسفانه بروز این بیماری در جامعه ایران رشد تصاعدی به خود گرفته و به طور تخمینی از هر 1000 كودك، 3‌كودك مبتلا به این بیماری متولد می‌شوند. علائم این بیماری از 12‌ماهگی یا به عبارت دیگر قبل از 3 سالگی نمایان می‌شود كه هنوز علت و بروز آن نامعلوم و نحوه معالجه و درمان این بیماری هم به طور كامل مشخص نشده است. ولی آنچه در سال‌های اخیر تجربه نشان داده، تاسیس فضاهای آموزشی در مكان‌های به دور از آلودگی‌های صوتی با كاربری خاص و بكارگیری تجهیزات آموزشی لازم و كمك پرسنل باتجربه می‌توان كودكان مبتلا به اوتیسم را بموقع نجات داده و به زندگی طبیعی برگرداند.

اوتیسم اختلال رشدی در كودكان است كه مهارت‌های كلامی و غیركلامی، ارتباطی و تكامل اجتماعی را به طور معنی‌داری تحت تاثیر خود قرار می‌دهد و عملكرد آموزشی را در كودكان كاهش می‌دهد. با توجه به گسترش این بیماری در جهان و اخیرا در ایران، بررسی تحقیقات اندك در این زمینه نشان می‌دهد كه فضاهای درمان آموزشی با این بیماری به صورت تخصصی فقط در معدودی از كشورها نظیر آمریكا و آلمان به كار گرفته می‌شوند، ولی در ایران به دلیل عدم آشنایی با اوتیسم فقط یكی دو مكان آموزشی غیراستاندارد یا با تغییر كاربری ساختمانی و تبدیل آن به این مراكز در تهران دایر است كه به هیچ وجه جوابگوی كودكان بیمار نیست و شهرستان‌ها هم فاقد این امكانات هستند.

یكی از مهم‌ترین ویژگی‌های كودكان كه در درك آنان از فضا موثر است، قوه تخیل است، ولی به دلیل این‌كه این كودكان فاقد قوه تخیل یك كودك طبیعی هستند، ضرورت استفاده از عناصر و شكل‌های متنوع و گوناگون در فضاهای داخلی و خارجی قابل درك است؛ زیرا به این گونه قدرت تخیل بارور شده و به آنها اجازه پرواز و رشد می‌دهد و فضاها را برای آنها خوشایند و مطلوب می‌كند. لازم به ذكر است كه فضاها باید با استفاده از علم معماری به‌نحوی شكل گیرند كه كودك بتواند در مراحل مختلف آموزشی و تفریحی گام به گام بعد از تجربه كردن از یك مرحله به مرحله دیگر برسد. در مفهوم كلی مراكز توانبخشی و نگهداری كودكان اوتیسم باید محیطی قابل انعطاف باشد؛ محیطی كه فضاهای مشخصی برای بازی‌های فعال، آرام و گروه‌های آموزشی دارا باشد. برنامه فیزیكی مجموعه شامل فضاهای تفریحی و آموزشی، تفریحی و آموزشی، آب‌درمانی، سواركاری، زمین اسكیت، فضاهای بازی روباز، پیاده‌روی، باغ وحش و... است.كلاس‌های آموزشی شامل كاردرمان ذهنی، توانبخشی، گفتاردرمانی، موسیقی‌درمانی، بازی‌درمانی، تئاتردرمانی و... می‌شود.فراموش نكنیم گرچه علل بیماری اوتیسم در كودكان هنوز ناشناخته است، اما با استفاده از علم معماری می‌توان به درمان این دسته از كودكان كمك كرد و نهادهای حمایتی هم باید با ایجاد چنین مراكزی به خانواده‌ها برای كمك به این كودكان معصوم یاری رسانند.

نگین ایرانی

  -------------- ----------- -----------
صفحات
نویسندگان
برچسب ها
نظر سنجی
آیابرای نویسندگی و طراحی وتشکیل انجمن می توانید دست دوستی داده و با ماهمکاری کنید؟



دیگر موارد
تعداد مطالب :
تعداد نویسندگان :
آخرین بروز رسانی :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
بازدید کل :
آخرین بازدید :

Google

در این وبلاگ
در كل اینترنت
 ------------------------------------------

برای نمایش تصاویر گالری كلیك كنید


دریافت كد گالری عكس در وب

-------------------- -------------- --- تماس با ما ------------------------ ---------------------------
 ------------------------
weblogbartar.ir
weblogbartar.ir
------------------ -------------------------




------------------------------
Google

در این وبلاگ
در كل اینترنت
------------------------------------
-------------------------------- ------------------------------- -----------------------------

بهداشت محیط زیست

-----------------------------

بهداشت محیط زیست

------------------------------ --------------------------------
--------------------------
--------------------------------- تماس با ما ------------------------